Voor wie me al langer kent, weet meteen waar ik het over heb. Ik ben niet geboren met de naam Lauren. Die naam heb ik zelf gekozen en aan mezelf gegeven.
Ik ben eigenlijk van Algerijnse afkomst — iets wat veel mensen niet weten. Niets aan mij doet nog vermoeden dat ik inderdaad van buitenlandse origine ben. Buiten dat sommigen zich misschien afvragen waarom ik zo bruin word in de zomer, kan ik het eigenlijk goed verstoppen dat ik Noord-Afrikaanse roots heb.
Mijn vroegere naam riep bij veel mensen nogal wat vragen op.
“Wafa Bulckens? Wat… Wafa? Is dat een bijnaam?”
Ik groeide op in een echt Vlaamse omgeving. Wafa was dan ook geen voor de hand liggende voornaam. In Noord-Afrika is het een naam die daar even gewoon is als “An” hier in Vlaanderen.
Maar met Bulckens erbij klonk het vreemd. Wat was ik nu… Vlaams of iets anders?
Een hoop verwarring dus — en geloof het of niet, intern bij mezelf nog veel meer.
Hoe ouder ik werd, hoe moeilijker ik het kreeg met mijn naam. In mijn tienerjaren verkondigde ik tegen mijn vriendinnen dat ik helemaal geen Wafa was, dat die naam niet bij me paste. “Ik zou beter een Laura of een Laure zijn,” zei ik.
Zoals je merkt, voelde ik helemaal geen connectie met de naam die ik gekregen had. Nog erger zelfs: ik háátte de naam. Ik haatte dat ik uit Algerije kwam. Ik wou gewoon “normaal” zijn, zoals iedereen in mijn omgeving.
Dus begon ik mezelf steeds meer te distantiëren van alles wat ik eigenlijk wél was. Ik wou hoe langer hoe meer niets meer met die naam te maken hebben.
Niets met mijn origine, mijn natuurlijke ouders of mijn “verleden”.
Hoe harder ik afstand wou nemen van wie ik eigenlijk was, hoe meer ik ook voelde dat ik niet aanvaard werd.
Ik voelde me lange tijd nergens echt thuis.
Ik was geen Vlaamse, ook al groeide ik op in een oervlaams gezin nadat ik geplaatst werd bij een pleeggezin.
Maar ik werd ook niet aanvaard door de Noord-Afrikaanse gemeenschap, omdat ik “te Vlaams” was.
Het dieptepunt van mijn identiteitscrisis was zes jaar geleden.
Want het ging veel dieper dan enkel mijn naam of afkomst. Ik wou mijn hele ‘zijn’ niet aanvaarden — wie ik was, in mijn totaliteit.
Dat vertaalde zich in een relatie met een partner die me ook niet aanvaardde zoals ik was. En lees dit alsjeblieft goed: dit lag niet aan hem.
Nee, dit was honderd procent mijn probleem.
Het enige wat hij deed, was spiegelen wat er zich vanbinnen in mij afspeelde.
Jezelf niet aanvaarden heeft grote gevolgen in je leven. Op dat moment was ik me daar totaal niet van bewust.
Als ik er nu op terugkijk… jonge jonge… ik heb het mezelf niet gemakkelijk gemaakt.
Heb ik spijt dat ik mijn naam heb veranderd?
Neen.
Ik begrijp nu gewoon beter waarom ik het heb gedaan. Ik zie nu de patronen die ik vroeger niet zag.
Maar spijt? Nee. Ik denk dat ik Lauren nodig had om verder te kunnen in mijn leven.
Ik had moeite om een oude versie van mezelf los te laten, en Lauren heeft me geholpen om dat te kunnen doen.
Waar Wafa niet sterk genoeg was om zichzelf te zijn — om zichzelf te aanvaarden — heeft Lauren het stuur overgenomen.
En die versie van mij kan dat wél. Zonder weg te moeten steken wie ik vroeger was.
Door mijn origine te aanvaarden, mijn verleden te omarmen, kan ik nu veel beter mezelf zijn.
Dus wie nog steeds Wafa tegen me wil zeggen, mag dat gerust.
Ik zie het gewoon als een onderdeel van wie ik ben.
Wat echt telt, is de reis van zelfaanvaarding — het moment waarop je ophoudt te vluchten voor jezelf en eindelijk thuiskomt.
In alle stukken van wie je was, en in alles wat je nog altijd aan het worden bent.
Liefs lauren AKA WAFA
Geef een reactie